woensdag 5 november 2014

Rood als Bloed is een wondermooi geschreven, goed in elkaar passend en juist bevolkt verhaal

Rood als Bloed
Salla Simukka
Uitgeverij Clavis
€17,95
4,5 sterren

In Rood als Bloed is de zeventienjarige Lumikki nogal op zichzelf. Ze heeft geleerd om zich zo te gedragen dat ze het minst opvalt en hoe ze het best op kan gaan in de menigte. Ze weet als geen ander dat je je maar beter buiten moeilijkheden kan houden. Maar dan loopt ze op school de doka in en ziet plotseling allemaal bankbiljetten hangen, die daar duidelijk aanwezig zijn om te drogen. Als ze ook nog eens sporen ziet van bloed, weet ze niet hoe snel ze daar weg moet zijn. Als ze een uur later nog een keer gaat kijken, zijn de bankbiljetten weg, maar ze heeft wel één van haar medescholieren, Tuukka, met een overvolle rugtas weg zien gaan. Ze volgt hem en komt tot de ontdekking dat het hij, Elisa en Kasper een tas met besmeurde bankbiljetten hebben gevonden. Het hoe en waarom is hen zelf ook nogal onduidelijk, omdat ze die avond een feestje hadden en niet bijster nuchter meer waren. Helaas betrapt Tuukka haar op het spelen van luistervink en hij bedreigt haar. Elisa denkt er anders over. Zij is dolblij dat ze er nu met iemand over kan praten, want zij vindt het maar niets dat die tas in hun bezit is gekomen. Ongewild raakt Lumikki er zo toch bij betrokken. Ze hoopt zich aan de greep van het drietal te ontworstelen, maar er blijkt geen weg terug meer te zijn...

Never judge a book by its cover
Een bekende quote, maar klinkklare onzin als we het over Rood als Bloed hebben. Dit boek is een plaatje. Er is duidelijk aandacht aan de vormgeving besteed. Allereerste is het een gebonden boek. Als boekenliefhebber blijf ik daar stiekem toch een zwak voor hebben. Dan de stijlvolle cover, opgemaakt in de kleuren zwart, wit en rood. Niet alleen mooi, maar ook functioneel, omdat dit de kleuren zijn die in het sprookje Sneeuwwitje terugkomen. En ja, dan is er nog de rood op snee, de rode bedrukking van de zijkanten van de pagina's. Dit maakt het geheel helemaal af. Door de mooie vormgeving kreeg ik echt zin om in het boek te beginnen en zodra ik de eerste woorden las, had ik meteen het gevoel dat het binnenwerk mij ook niet teleur ging stellen.

Sprookjesachtige literaire schrijfstijl met uitermate goed gebruik van show don't tell
Voordat ik aan dit eerste deel van de Snow White trilogie begon, had ik de boeken Spoorloos en Een andere wereld al gelezen. Daardoor was ik een beetje bekend met de mooie literaire schrijfstijl van Salla Simukka. Toch verraste deze mij in dit boek opnieuw. Zowel in de eerdere serie als in deze serie heeft Salla steeds prachtige beeldende quotes overgenomen uit de oorspronkelijke sprookjes. Voor mijn gevoel zijn die namelijk altijd zo simpel en kort. Salla heeft steeds precies voor stukjes gekozen die een heel duidelijke sfeer neerzetten, waardoor ik echt zin kreeg om het sprookje opnieuw te lezen, om te zien wat ik nog meer heb gemist. Het bijzondere vond ik dat Salla vervolgens de sfeer uit deze quotes in haar eigen beschrijvingen vast wist te houden. Daardoor deden veel decors uit dit boek erg sprookjesachtig aan. En dan bijvoorbeeld dat eerste hoofdstuk. Het hele hoofdstuk door blijf je in spanning zitten. Je voelt dat er iets erg is gebeurd. Langzaam word je naar dat moment toe geleid, maar hoe dat werd gedaan qua stijl vond ik apart en heel erg beeldend. Per gezichtspunt wisselt ook de schrijfstijl weer. Als schrijver heb ik daar grote bewondering voor. Salla Simukka beheerst de schrijftechniek show don't tell duidelijk tot in de puntjes!

Ijzersterke karakters
In het begin was ik een klein beetje verdwaald, doordat er kort na elkaar verschillende gezichtspunten voorbij kwamen. Het duurde daarom eventjes voor we kennismaakten met de hoofdpersoon, Lumikki. Sowieso vind ik het al een leuke, bijzondere naam. Aangezien ik geen Fins spreek, wist ik niet dat dit in Finland een ongewone naam is, aangezien deze naam in deze taal Sneeuwwitje betekent. Lumikki wist mij keer op keer te verrassen en ik vind haar een buitengewoon goed uitgewerkt karakter. Ze heeft heel duidelijk een verleden, dingen waaraan ze liever niet meer terugdenkt en die haar als persoon hebben veranderd. In zekere zin lijkt ze wel een beetje op Lisbeth Sallander uit de Millenniumtrilogie van Stieg Larson, maar meteen ook weer niet. Grappig is overigens dat Lisbeth zelfs nog even genoemd wordt in het boek en dat ze er ook mee vergeleken wordt. Ik ben erg benieuwd om meer over Lumikki te lezen, want volgens mij kennen we nog lang niet al haar geheimen. Elisa vond ik ook erg goed neergezet. Enerzijds een soort Barbie, maar anderzijds toch met meer diepgang dan men op het eerste oog zou verwachten. En haar vader. Vaak worden dit soort karakters in jeugdboeken snel neergezet als of helemaal goed of helemaal fout. Dit is iemand die wel goed wil zijn, maar toch foute keuzes maakt. Net zoals ieder mens. Daardoor vind ik hem erg realistisch.

Vraagteken
Waar ik wel een vraagteken bij zet is het idee van de trilogie. Nadat ik het verhaal uit had, las ik de flapteksten van de volgende delen (deze stonden afgebeeld achterin het boek), maar deze leken allebei een totaal ander verhaal te bevatten, met als enige gemeenschappelijke deler dezelfde hoofdpersoon. Daardoor kreeg ik even een soort Baantjer gevoel, terwijl ik dat niet zo goed vind passen bij de mooie literaire schrijfstijl en de goede opbouw van het verhaal. Ik ben dan ook erg benieuwd of ik dat gevoel nog steeds zal hebben al ik de beide andere delen heb gelezen.

Rood als Bloed is een wondermooi geschreven, goed in elkaar passend en juist bevolkt verhaal. Het meest bijzondere vind ik zelf de sprookjesachtige beeldende schrijfstijl en het bijzondere karakter van Lumikki. Ik ben erg benieuwd naar haar volgende avonturen. Wel hoop ik dat het geen goedkope serie-gevoel zal worden, want dat zou ik erg zonde vinden van de kwaliteit van de serie. Ik geef dit boek 4,5 sterren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten